Foto: uit open bronnen
Gezondheid gaat niet over experimenteren met een EHBO-kit of tips voor sociale media
Doe jodium op je pols en kijk hoe snel het verdwijnt – deze “thuistest” wordt al jaren mondeling doorgegeven. Eenvoudig, toegankelijk en ogenschijnlijk logisch. De moderne geneeskunde heeft echter een duidelijk antwoord dat deze methode een mythe is.
Jodium is een spoorelement zonder welke het normaal functioneren van de schildklier onmogelijk is. Het is betrokken bij de synthese van hormonen die invloed hebben op energie, metabolisme, thermoregulatie, huid, haar en zelfs cognitieve functies.
Desondanks zijn er nog steeds veel gevaarlijke mythes rondom jodium, van “huidtests” tot ongecontroleerde suppletie. Endocrinoloog Rogalskaya Eugenia merkt op dat als het aankomt op hormonale gezondheid, intuïtie een slechte raadgever is.
Waarom de jodiumtest niet werkt
De methode om jodium op de huid te smeren en te kijken hoe snel het “verdwijnt” heeft geen diagnostische waarde. Dit is waarom:
- jodium op het huidoppervlak verdampt en wordt weggeveegd door kleding en water;
- het dringt alleen door in de bovenste lagen van de opperhuid en niet in de systemische circulatie;
- de verdwijningssnelheid is op geen enkele manier gerelateerd aan het jodiumgehalte in het lichaam.
Deze test wordt niet gebruikt in de geneeskunde, wordt niet aanbevolen door endocrinologen en maakt geen deel uit van klinische protocollen.
Symptomen waar je op moet letten
Een tekort aan jodium is niet altijd direct merkbaar, maar het lichaam geeft het vaak wel aan. Enkele mogelijke symptomen:
- Een constant gevoel van vermoeidheid en zwakte;
- kilte, onverdraagzaamheid voor kou;
- droge huid;
- haaruitval;
- struma of schildklierknobbels;
- bij kinderen – vertraagde cognitieve ontwikkeling.
Vergeet niet dat zelfs als je TSH-niveau normaal is, jodiumtekort nog steeds mogelijk is.
Hoe jodiumspiegels eigenlijk worden getest
- Urinejodium (UIC) is de gouden standaard. Het is de enige beschikbare laboratoriummethode die de jodiumvoorraad van het lichaam daadwerkelijk weergeeft. Een enkele urinetest toont de jodiuminname over de afgelopen 24-48 uur. Voor een grotere nauwkeurigheid worden soms 2-3 metingen aanbevolen, omdat de niveaus kunnen schommelen door het dieet.
- Indirecte tekenen zijn alleen voor verdenking. Klinische symptomen helpen de arts om een probleem te vermoeden, maar zijn geen vervanging voor tests.
- Bloedtesten gaan niet over jodium. TTG, fT4, fT3 beoordelen de schildklierfunctie, niet de hoeveelheid jodium in het lichaam. Ze zijn belangrijk, maar geven de beschikbaarheid van micronutriënten niet aan.
Wat niet te doen
- jodium op de huid deppen “om het uit te testen”.
- neem jodium “voor het geval dat”
- zelf supplementen voorschrijven voor knobbeltjes, auto-immuunschildklierontsteking of tijdens de zwangerschap.
Jodium is geen veilige vitamine; een teveel kan net zo schadelijk zijn als een tekort, vooral voor de schildklier.
Gezondheid gaat niet over experimenteren met je medicijnkastje of advies aannemen van sociale media. In het geval van jodium werkt er maar één manier – op symptomen letten, een arts raadplegen en een op bewijs gebaseerde diagnose stellen.
Mythes lijken misschien handig, maar ze verhinderen vaak dat je het probleem op tijd ziet. Voor jezelf zorgen begint met de feiten en dat is altijd de beste investering